Στην ενότητα της Γλώσσας  " Όλοι μια αγκαλιά" και συγκεκριμένα στο μάθημα "Του κόσμου τα παιδιά" διαβάσαμε και μιλήσαμε για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα παιδιά σε διάφορες χώρες.  

 

Διαβάσαμε την περίπτωση της Παντμίνι και αποφασίσαμε να εξετάσουμε το πρόβλημα και να το λύσουμε εύκολα χρησιμοποιώντας όλες τις δυνατές προσεγγίσεις και συνδέοντας τις προτάσεις κάθε καπέλου.  

Η μέθοδος αυτή δεν είναι απλώς ένα παιχνίδι ρόλων, αλλά ένα ισχυρό εργαλείο παράλληλης σκέψης. Η δύναμη των καπέλων έγκειται στον διαχωρισμό του εγώ από την άποψη. Η τεχνική αυτή αποφορτίζει τη σύγκρουση, ενισχύει την ενσυναίσθηση καθώς βοηθά τον/τη μαθητή/τρια να δει το πρόβλημα από πλευρές που ίσως αγνοούσε και προωθεί τη συνεργασία.  

Άσπρο: Το φορά ο παρατηρητής και εστιάζει στις διαθέσιμες πληροφορίες.  

 

 

Μπλε:Με αυτό το καπέλο συντονίζουμε τις συναντήσεις.Ελέγχουμε την πρόοδο των διαδικασιών, δείχνουμε τα βήματα που η συζήτηση θα ακολουθήσει.    

Κόκκινο:Με αυτό το καπέλο κοιτάμε τα προβλήματα διαισθητικά, καταθέτοντας αυθόρμητες αντιδράσεις και συναισθήματα.     Έγραψαν:- Νιώθω λύπη που η Παντμίνι εργάζεται από τόσο μικρή ηλικία.
- Με στενοχωρεί το γεγονός ότι δεν μπορεί να πηγαίνει σχολείο.
-Θα ήθελα όλα τα παιδιά να έχουν χρόνο για παιχνίδι και ξεκούραση.
-Αισθάνομαι θυμό και αδικία γιατί η Παντμίνι στερείται το δικαίωμα να πάει στο σχολείο και να μορφωθεί.- Η καρδιά μου σφίγγεται όταν σκέφτομαι την κούραση που νιώθουν αυτά τα παιδιά μέσα στο εργοστάσιο. 

 

Μαύρο: Με αυτό το καπέλο ψάχνουμε όλες τις αρνητικές πλευρές της ιδέας που εξετάζουμε.

 

 

 Έγραψαν:-Χωρίς εκπαίδευση και σχολείο, η Παντμίνι δεν θα έχει την ευκαιρία για ένα καλύτερο επαγγελματικό μέλλον όταν μεγαλώσει.
-Η φτώχεια της οικογένειας είναι ένα τεράστιο εμπόδιο, καθώς αν η Παντμίνι σταματήσει να δουλεύει, ίσως να μην έχουν χρήματα για φαγητό.-Οι ιδιοκτήτες των εργοστασίων συχνά εκμεταλλεύονται τα παιδιά επειδή τους δίνουν πολύ χαμηλούς μισθούς και δεν μπορούν να αντιδράσουν.-Έλεος! Η εργασία δεν αφήνει χρόνο για παιχνίδι και ξεκούραση. 
-Πολλά παιδιά αναγκάζονται να δουλεύουν λόγω φτώχειας.  

Κίτρινο: Εκφράζει τον τρόπο με τον οποίο κάτι μπορεί να λειτουργήσει, τη θετική στάση, τα προβλεπόμενα ως θετικά αποτελέσματα, την ευοίωνη προοπτική, τις θετικές συνέπειες που μπορεί να επιφέρει στο μέλλον.

 

 Έγραψαν:-Η Παντμίνι δείχνει δύναμη και υπευθυνότητα.-Το γεγονός ότι η Παντμίνι εκφράζει την επιθυμία της να πάει σχολείο δείχνει ότι έχει θέληση και όνειρα για τη ζωή της.-Τα χρήματα που κερδίζει, αν και λίγα, προσφέρουν μια μικρή οικονομική ανακούφιση στη φτωχή οικογένειά της.-Το πρόβλημα της παιδικής εργασίας μάς βοηθά να σκεφτούμε λύσεις.
-Όλα τα παιδιά αξίζουν εκπαίδευση και ευκαιρίες στη ζωή.

 

Πράσινο: Με αυτό το καπέλο ψάχνουμε να βρούμε δημιουργικές εναλλακτικές λύσεις σε ένα πρόβλημα.

Έγραψαν:-Θα μπορούσε το κράτος να δώσει ένα οικονομικό επίδομα στη φτωχή οικογένεια, με την προϋπόθεση η Παντμίνι να πηγαίνει καθημερινά στο σχολείο.
-Μια ιδέα είναι να δημιουργηθούν απογευματινά ή ευέλικτα τμήματα στο σχολείο, ώστε τα παιδιά που εργάζονται να μην χάνουν τα μαθήματα.-Μπορούμε να οργανώσουμε μια σχολική καμπάνια ενημέρωσης κατά της παιδικής εργασίας και να μαζέψουμε σχολικά είδη για αυτά τα παιδιά. -Οι αρχές πρέπει να κάνουν αυστηρούς ελέγχους στα εργοστάσια και να επιβάλλουν μεγάλα πρόστιμα σε όσους απασχολούν ανήλικα παιδιά.Στο τέλος βγάλαμε τα καπέλα,  έγινε συζήτηση κοιτάζοντας το πρόβλημα της Παντμίνι σφαιρικά και όλοι μαζί αποφασίσαμε ποια στάση θα υιοθετήσουμε. Κάθε καπέλο αντιπροσωπεύει έναν διαφορετικό τρόπο σκέψης. Με αυτόν τον τρόπο, όλα τα παιδιά είχαν χώρο και ρόλο στη συζήτηση, χωρίς σωστές ή λάθος απαντήσεις.Ομαδικά υιοθετήθηκαν τα εξής:Πιστεύουμε ακράδαντα ότι η θέση κάθε παιδιού, σε όποιο μέρος του κόσμου κι αν βρίσκεται, είναι στο σχολείο και στο παιχνίδι, και όχι στο εργοστάσιο. Κανένα παιδί δεν πρέπει να στερείται το δικαίωμα στη μόρφωση και στην ξεγνοιασιά λόγω της φτώχειας.Η ιστορία της Παντμίνι μάς άνοιξε τα μάτια. Η γνώση δεν αποκτάται μόνο για να μένει στα βιβλία, αλλά για να μας κάνει καλύτερους ανθρώπους. Υιοθετούμε μια στάση ευθύνης και δικαιοσύνης, με την ελπίδα και την πεποίθηση ότι κάθε παιδί έχει δικαίωμα στο όνειρο.