Λέμε όχι στη σχολική βία

Σήμερα είναι η Παγκόσμια ημέρα κατά της βίας στα σχολεία. Σε ένα φύλλο από πηλό γράψαμε"ΌΧΙ ΣΤΗ ΒΙΑ". Στη συνέχεια κάθε παιδί ζωγράφισε ένα σύνθημα για να δείξει ότι είναι κατά της βίας. Μετά η κυρία μας μας έβαλε σε έναν κύκλο τον έναν δίπλα στον άλλο. Πιαστήκαμε χέρι χέρι και κλείσαμε τα μάτια μας. Η κυρία έβαλε ήρεμη μουσική για να σκεφτούμε κάτι καλό που είχε το παιδί που κρατούσαμε στο δεξί μας χέρι. Όταν η μουσική τελείωσε είπαμε αυτά που σκεφτόμασταν. Πολλά παιδιά συγκινήθηκαν. Μετά με ένα επίθετο χαρακτηρίσαμε τον άλλο. 

Αυτό που σκέφτηκε η κυρία μας ήταν πολύ ωραία ιδέα για να καταλάβουμε πως πρέπει να τους αγαπάμε όλους και κανέναν να μην υποτιμάμε.

Διαφημιστικές αφίσες

Στην ενότητα της Γλώσσας "Ήτανε μια φορά" μιλήσαμε για τις διαφημιστικές αφίσες των ταξιδιωτικών προορισμών. Σε ομάδες επιλέξαμε τον τόπο που θα διαφημίσουμε, γράψαμε το σύνθημα και το σχετικό κείμενο. Στο τέλος προσθέσαμε εικόνες από το διαδίκτυο και που μπορούμε να βρούμε περισσότερες πληροφορίες για το θέμα. 

Πλανήτης Αφροδίτη

Μια μέρα μαζί με όλη την τάξη αποφασίσαμε να πάμε με ένα διαστημόπλοιο στον πλανήτη Αφροδίτη, για να τον γνωρίσουμε  Την άλλη μέρα φτάσαμε στον προορισμό μας. Όταν κατεβήκαμε από το διαστημόπλοιο κανείς μας δεν τολμούσε να κατέβει κάτω, ήταν όλο λάβα. Μετά από λίγο ένα παιδί προσπάθησε να πατήσει κάτω. Όταν ακούμπησε όμως το πόδι του στο έδαφος δεν έπαθε τίποτα. Αμέσως τα υπόλοιπα παιδιά πήδηξαν από το διαστημόπλοιο. Άρχισαν να τρέχουν και να κάνουν κολοτούμπες στον αέρα. Τότε κατάλαβαν ότι στην Αφροδίτη οι άνθρωποι ζυγίζουν ένα έκτο λιγότερα. Στο τέλος αποφασίσαμε να φύγουμε και να γυρίσουμε ξανά στην καθημερινότητα.

Ήταν μια αξέχαστη εκδρομή και σίγουρα θα ξαναπάμε.

 

Ο Εγωιστής Γίγαντας

Την Κυριακή μαζί με τη μαμά μου και την αδερφή μου πήγαμε στο θέατρο"Ο Εγωιστής Γίγαντας" (Μιούζικαλ) του Όσκαρ Ουάιλντ. Πριν αρχίσει το θέατρο όλος ο κόσμος μιλούσε, όταν χτύπησαν όμως και τα τρία κουδούνια δεν ακουγόταν τίποτα. Άνοιξαν οι κουρτίνες και είδαμε ένα υπέροχο σκηνικό με διάφορα δέντρα, ήταν ο κήπος του Γίγαντα. Το έργο είχε πολύ ωραία χρώματα.Τα σκηνικά είχαν χρώμα γκριζοάσπρο και όταν οι προβολείς έπεφταν πάνω τους έμοιαζαν καταπράσινα. Οι ηθοποιοί τραγουδούσαν και χόρευαν. Ήταν ντυμένοι με απλά ρούχα. Εντυπωσιακός ήταν ο Γίγαντας που φορούσε πανύψηλες μπότες, είχε μια καμπούρα και πραγματικά έμοιαζε με γίγαντας. Στο τέλος όλοι ενθουσιάστηκαν, χειροκρότησαν τους ηθοποιούς οι οποίοι μάλιστα κατέβηκαν κάτω για να τους γνωρίσουμε από κοντά. 

Φύγαμε ευχαριστημένοι από το θέατρο. 

Αντιδρώ στη βία στο σχολείο

Εκδηλώσεις κατά της βίας πραγματοποιεί το υπουργείο Παιδείας, το οποίο με εγκύκλιό του καλεί κατά την Ημέρα της Σχολικής βίας και του εκφοβισμού την 6η Μαρτίου, όλα τα σχολεία  να αφιερώσουν χρόνο σε δράσεις – συζητήσεις – εκδηλώσεις κατά του σχολικού εκφοβισμού με στόχο την ευαισθητοποίηση των σχολικών κοινοτήτων και την επαγρύπνηση όλων των μελών τους για την έγκαιρη παρέμβαση, ώστε να περιοριστούν οι δίαυλοι εκδήλωσης της βίας στη ζωή των ανηλίκων και να αποτραπούν οι αρνητικές της συνέπειες στις διαπροσωπικές τους σχέσεις.
Η εκφοβιστική συμπεριφορά θεωρείται καταρχάς ως εξωτερική απειλή για τη συναισθηματική ευημερία, τη μάθηση και την εκπαίδευση. Η εκφοβιστική συμπεριφορά δεν είναι μόνο εμπόδιο για την επίτευξη των μαθησιακών στόχων αλλά και η μεταβλητή που επηρεάζει την ποιότητα του περιβάλλοντος του σχολείου και της τάξης και μέσα από αυτό τις μαθησιακές διαδικασίες μέσα αλλά και έξω από την τάξη. Επηρεάζοντας αρνητικά τα μαθησιακά αποτελέσματα, η εκφοβιστική συμπεριφορά γίνεται απειλή για το μαθησιακό περιβάλλον του σχολείου, τη διαδικασία μάθησης και τη λειτουργία του σχολείου. Πρέπει, επίσης, όλοι να θυμόμαστε πως η εκφοβιστική συμπεριφορά δεν αφορά μόνο τα άτομα που εμπλέκονται άμεσα με το φαινόμενο (δηλ. τα άτομα που δρουν ως θύτες, θύματα ή είναι αυτόπτες μάρτυρες ενός επεισοδίου εκφοβιστικής συμπεριφοράς). Αντίθετα, η εκφοβιστική συμπεριφορά είναι ένα θέμα που αφορά όλους τους μαθητές και τους δασκάλους του σχολείου.                 

Πρώτη Μαρτίου

Πρώτη Μαρτίου σήμερα, και πρώτη μέρα της Άνοιξης, με το έθιμο του «Μάρτη» ή «Μαρτιά», να ξαναγυρίζει, ανακινώντας παιδικές αναμνήσεις.

 Η λαϊκή παράδοση θέλει να φοράμε στον καρπό του χεριού μας ένα βραχιολάκι αυτοσχέδιο, με κόκκινη και άσπρη κλωστή, για να «μη μας κάψει ο ήλιος», διότι  είναι δυνατός ο πρώτος ήλιος της Άνοιξης και της μέρας που μεγαλώνει.

Τον «Μάρτη» τον βγάζουμε από το χέρι μας στο τέλος του μήνα, ενώ σε άλλες περιοχές της Ελλάδας το αφήνουν πάνω στις τριανταφυλλιές όταν δουν το πρώτο χελιδόνι, για να τον πάρουν τα πουλιά και να χτίσουν τη φωλιά τους. Αλλού πάλι, έχουν τη συνήθεια να τον φορούν στο μεγάλο δάχτυλο του ποδιού σαν δαχτυλίδι για να μην σκοντάφτει ο κάτοχός του. Παλιότερα, υπήρχε η προσδοκία των ανθρώπων για ένα ζεστό Μάρτιο, χωρίς ξαφνικές κακοκαιρίες, ώστε να υπάρχει ανθοφορία και καρποφορία.

Σε όλα τα Βαλκάνια υπάρχει αντίστοιχο έθιμο του «Μάρτη».

Πηγή: Ελευθεροτυπία

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ

Με μεγάλη μας χαρά σήμερα Τετάρτη 27/2 το πρωί ,ξεκινήσαμε για το Μουσείο φωτογραφίας που βρίσκεται στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Εκεί στην έκθεση "Η Θεσσαλονίκη μέσα από τη φωτογραφία", είδαμε πολλές παλιές φωτογραφίες της πόλης μας και μάθαμε πολλά καινούρια πράγματα για την τέχνη της φωτογραφίας. Είδαμε πολύ μεγάλες και παλιές φωτογραφικές μηχανές και πήραμε πληροφορίες γι΄αυτές.Μετά παίξαμε κυνηγητό και επιστρέψαμε στο σχολείο με το διώροφο λεωφορείο.Ήταν μια πολύ ωραία εκδρομή!

                                                        Μουσείο φωτογραφίας

                                        Η Θεσσαλονίκη μέσα από τη φωτογραφία.

ΜΙΑ ΞΑΦΝΙΚΗ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ

Μία ηλιόλουστη μέρα του καλοκαιριού μαζί με την οικογένεια μου αποφασίσαμε να πάμε μία μικρή βόλτα με το σκάφος μας. Όταν όλοι ήμασταν έτοιμοι, ξεκινήσαμε φωνάζοντας χαρούμενα. Δυστυχώς όμως, στη διάρκεια του μικρού εκείνου ταξιδιού ο καιρός άλλαξε εντελώς. Τα κύματα σηκώθηκαν ψηλά στον αέρα στέλνοντας έτσι το σκάφος μας στο διάστημα, στο πλανήτη Κρόνο.
Δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε αυτό που είχε συμβεί. Βρισκόμασταν σε έναν πλανήτη χαμένοι στον απέραντο ουρανό! Όλοι προσπαθούσαμε να σκεφτούμε κάτι που θα μπορούσε να μας σώσει. Τη στιγμή εκείνη μικρά παράξενα πλασματάκια μας περικύκλωσαν.
Φοβηθήκαμε πολύ.Ευτυχώς τα μικρά εκείνα πλασματάκια μιλούσαν τη γλώσσα μας, τα ελληνικά και έτσι μπορούσαμε να συνεννοηθούμε. Επίσης μάθαμε πως ήταν πολύ φιλικά.
Μιλούσαμε ώρα.Αυτό που μας έκανε να νοιώσουμε πως σωθήκαμε ήταν ο παρακάτω διάλογος:
-Ο πλανήτης Γη στον οποίο ζείτε μας είναι πολύ γνωστός. Ξέρουμε πολλά γι΄αυτόν.
-Τότε, αν η γη μας σας είναι τόσο γνωστή, θα μπορούσατε να μας γυρίσετε πίσω;
- Θα προσπαθήσουμε πολύ.
Και σαν ακούστηκε αυτό όλα ετοίμασαν τις μικροσκοπικές βαλίτσες τους με τα απαραίτητα. Μας είπαν πως θα ερχόταν και αυτά για λίγο καιρό στη Γη.
Τότε μπήκαμε στο διαστημόπλοιο τους και αυτά μας να κλείσουμε τα μάτια μας και να μετρήσουμε από μέσα μας δέκα δεύτερα. Έτσι και έγινε. Μόλις ανοίξαμε τα μάτια μας, κάτι πολύ παράξενο... Βρισκόμασταν επιτέλους στη γη!
Ευχαριστήσαμε τα πλασματάκια και τους προτείναμε να μείνουν για λίγο καιρό στο σπίτι μας. Όλα δέχτηκαν.Χαρούμενοι όλοι μας απολαύσαμε το διάστημα εκείνο και όταν ήρθε η ώρα να φύγουν δεν στεναχωρηθήκαμε σχεδόν καθόλου, γιατί από νωρίτερα είχαμε πει πως σύντομα θα είμαστε ξανά μαζί!