Η πρώτη σχολική γιορτή στην άλλη πλευρά: Μια σχολική σελίδα που γύρισε

Για πρώτη φορά μετά από 25 ολόκληρα χρόνια αδιάλειπτης πορείας στο ίδιο σχολείο, χτυπώντας καθημερινά το ίδιο κουδούνι, μπήκα στο σχολείο όχι ως δασκάλα, αλλά ως θεατής. Βρέθηκα έξω από την τάξη, στην πλευρά των θεατών, για να παρακολουθήσω τους μαθητές και τις μαθήτριές μου, τα παιδιά που είχα την τύχη να διδάξω στη Β΄ και τη Γ΄ Δημοτικού και που φέτος, στη Δ΄ τάξη, παρουσίασαν το χρονικό της 28ης Οκτωβρίου.

Τα παιδιά παρουσίασαν με όμορφο τρόπο το χρονικό της επετείου, ζωντανεύοντας μέσα από τα λόγια, τις αφηγήσεις και την παρουσία τους τις ιστορικές στιγμές του Έπους του ’40. Με τη δική τους παιδική ματιά, μας ταξίδεψαν σε εκείνες τις δύσκολες ημέρες, τότε που ένας λαός ύψωσε το ανάστημά του και είπε το μεγάλο «ΟΧΙ», υπερασπιζόμενος την ελευθερία, την αξιοπρέπεια και την πατρίδα του.Γύρω μου, οι γονείς και οι συνάδελφοι χαμογελούσαν, συγκινημένοι από την αρτιότητα και την αλήθεια της παρουσίασης, δικαιώνοντας την προσπάθεια των παιδιών.                                          Κι εγώ εκεί, ανάμεσα στους θεατές, παρακολουθούσα με την καρδιά μου γεμάτη συναισθήματα. Αναγνώριζα στα παιδιά, εκείνα που είχα κοντά μου πριν από λίγο καιρό, και τώρα τα έβλεπα να στέκονται μπροστά στο κοινό, να παρουσιάζουν, να προσπαθούν, να δημιουργούν και να προχωρούν. Ένιωθα περηφάνια για εκείνα, χαρά για την πρόοδό τους και βαθιά ικανοποίηση που είχα κι εγώ το δικό μου μικρό μερίδιο στη διαδρομή τους.
Κι όμως… πίσω από το χαμόγελο και την περηφάνια, υπήρχε και μια γλυκιά μελαγχολία. Για πρώτη φορά δεν ήμουν εγώ εκείνη που θα στεκόταν μέσα στην τάξη, που θα καθοδηγούσε, θα ενθάρρυνε, θα συμβούλευε, θα αγκάλιαζε με το βλέμμα της κάθε παιδική προσπάθεια. Δεν ήμουν εκείνη που θα ζούσε από κοντά τις αγωνίες της προετοιμασίας και τη χαρά της ολοκλήρωσης μιας σχολικής γιορτής. Αυτή τη φορά ήμουν θεατής. Και αυτή η μικρή, φαινομενικά απλή αλλαγή ρόλου μού αποκάλυψε πόσο βαθιά ριζωμένο μέσα μου είναι το σχολείο.

Πόσο μου έλειψαν οι παιδικές φωνές!Πόσο μου έλειψε η ζωντάνια της τάξης, η καθημερινή επαφή με τους μαθητές και τις μαθήτριές μου, εκείνες οι μικρές στιγμές που τότε ίσως έμοιαζαν αυτονόητες, αλλά σήμερα τις ανακαλώ με τόση νοσταλγία! Ένα βλέμμα γεμάτο απορία, ένα χαμόγελο, μια αυθόρμητη ερώτηση, μια αγκαλιά, μια μικρή επιτυχία που γινόταν μεγάλη χαρά… Σήμερα κατάλαβα ακόμη πιο βαθιά πως από την τάξη μπορεί να αποχωρείς, αλλά από την καρδιά σου δεν μπορείς ποτέ να αποχωριστείς τα παιδιά, τις αναμνήσεις και την αγάπη για το λειτούργημα που υπηρέτησες.

 

Θερμά συγχαρητήρια στους μαθητές και τις μαθήτριες της Δ΄ τάξης για την όμορφη παρουσίαση του χρονικού της 28ης Οκτωβρίου! Με την προσπάθεια, τη σοβαρότητα και την υπέροχη παρουσία τους τίμησαν την ιστορία μας και μας χάρισαν στιγμές συγκίνησης και περηφάνιας.

Από το σχολείο στην κοινωνία: Το μήνυμα της Β΄- Γ' τάξης για αυτοβελτίωση, αδελφοσύνη και αλληλεγγύη «κυκλοφορεί» στην πόλη

Με έμπνευση, δημιουργικότητα και διάθεση για προσφορά, οι μαθητές και οι μαθήτριες της Β΄ τάξης πέρυσι και Γ΄ τάξης φέτος, ολοκλήρωσαν  τη συμμετοχή τους στο Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα της Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Δυτικής Θεσσαλονίκης, σε συνεργασία με το Πατριαρχικό Ίδρυμα Πατερικών Μελετών, με τίτλο «Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα…».

Η σπουδαία αυτή προσπάθεια, όμως, δεν έμεινε κλεισμένη στους τοίχους της σχολικής αίθουσας. 

Σήμερα, με τη θερμή υποστήριξη και σχετική άδεια από τη διοίκηση του ΟΑΣΘ, πραγματοποιήθηκε η δράση διάχυσης του προγράμματος στην τοπική κοινωνία. Μαζί με την κυρία Ειρήνη, παράλληλη δασκάλα της τάξης μας και την κυρία Μαρία, διοικητικό προσωπικό του σχολείου μας, επισκεφθήκαμε διάφορα λεωφορεία της γραμμής και κρεμάσαμε τις αφίσες, μετατρέποντας τα μέσα μαζικής μεταφοράς σε κινούμενες εστίες αισιοδοξίας και προβληματισμού. 

 

Με τον τρόπο αυτό, το μήνυμα της αυτοβελτίωσης, της προσωπικής ευθύνης και της θετικής αλλαγής ταξιδεύει καθημερινά μαζί με τους πολίτες της πόλης μας, υπενθυμίζοντας σε κάθε επιβάτη ότι η αλλαγή του κόσμου είναι μια προσωπική υπόθεση που ξεκινά από τον καθένα μας. 

 

Φεύγω από το σχολείο, αλλά το σχολείο δεν φεύγει από μέσα μου

Υπάρχει μια παράξενη σιωπή στην άδεια τάξη όταν τελειώνει η χρονιά. Φέτος, χτυπά για μένα ένα διαφορετικό κουδούνι. Αυτό της συνταξιοδότησης. Μετά από ένα τέταρτο του αιώνα στους ίδιους διαδρόμους, στις ίδιες αίθουσες, στο ίδιο αγαπημένο μας σχολείο, κοιτάζω πίσω και βλέπω την ιστορία μου γραμμένη με κιμωλία και μαρκαδόρους.
Αν οι τοίχοι αυτής της αίθουσας μπορούσαν να μιλήσουν, θα διηγούνταν την ιστορία μιας ολόκληρης ζωής. Της δικής μου ζωής, αλλά και των εκατοντάδων παιδιών που πέρασαν από τα θρανία. 

2ο ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΠΕΥΚΩΝ

                  

Αν με ρωτούσε κανείς πώς πέρασαν 25 χρόνια, θα του έδειχνα το δικό μου, μοναδικό ημερολόγιο:

• 2001 - 2004: Ξεκίνησα με την Α' Δημοτικού που την κράτησα μέχρι τη Γ' στο παλιό σχολείο. Μια τριετία γεμάτη φως, όπου ξαναθυμήθηκα τη μαγεία του να πιάνεις ένα παιδικό χέρι και να του μαθαίνεις να γράφει τις πρώτες του λέξεις.
• 2004 - 2006 : Συνέχισα με τη Δ' και την Ε' Δημοτικού στο καινούριο σχολείο. Τα παιδιά που με έμαθαν να κάνω τις πιο βαθιές, ώριμες και ουσιαστικές συζητήσεις μέσα στην τάξη.

• 2006-2008: Δύο χρόνια στο ολοήμερο σχολείο.Ατέλειωτες ώρες δημιουργίας, παιχνιδιού και συντροφικότητας. 
• 2008-2010 (Γ'2 και Δ'2): Μια ξεχωριστή παρέα παιδιών που με το κέφι, τη ζωντάνια και την περιέργειά της γέμισε τις σχολικές ημέρες με χρώμα και χαμόγελα.
• 2010-2013(Α'2, Β'2, Γ'2): Ξαναγύρισα στη μαγεία της Α' και της Β' τάξης, για να θυμηθώ πώς είναι να χτίζεις τον κόσμο από την αρχή. Συνέχισα μαζί τους και στη Γ΄τάξη.Τρία χρόνια κοινής πορείας, όπου είχα τη χαρά να βλέπω καθημερινά  τις μικρές μαθήτριες και τους μικρούς μαθητές να μεταμορφώνονται σε άτομαγεμάτα αυτοπεποίθηση και όνειρα.
• Κι ύστερα, για πέντε συνεχόμενες διετίες η Γ' και η Δ'... έγιναν το δεύτερο σπίτι μου.  
• 2013-2015(Γ΄1,Δ΄1):Τα παιδιά που με την αστείρευτη περιέργειά τους μεταμόρφωναν κάθε καθημερινό μάθημα σε μια μικρή, συναρπαστική περιπέτεια. 
• 2015-2017(Γ΄2,Δ΄2):Τα παιδιά που με την ευαισθησία και τη δεμένη παρέα τους, με έκαναν να νιώθω κάθε μέρα ότι μπαίνω σε μια δεύτερη οικογένεια.
• 2017-2019(Γ΄2,Δ΄2):Μια ομάδα γεμάτη ζωντάνια και χιούμορ, που με δίδαξε ότι το πιο όμορφο μάθημα είναι αυτό που συνοδεύεται από ένα αληθινό παιδικό γέλιο.
• 2019-2021(Γ΄1,Δ΄1):Μια ομάδα που έζησε πρωτόγνωρες δυσκολίες, αλλά κράτησε το χαμόγελό της ζωντανό ακόμα και μέσα από τις οθόνες της τηλεκπαίδευσης.
• 2021-2023(Γ΄2, Δ΄2):Μια ομάδα που ξαναγέμισε το σχολείο με φωνές, χαμόγελα και αισιοδοξία, θυμίζοντάς μας πόσο πολύτιμο είναι να είμαστε όλοι μαζί.
• 2023 - 2024(Δ'1): Μια σύντομη αλλά όμορφη συνάντηση με παιδιά που άφησαν το δικό τους ξεχωριστό αποτύπωμα στην καρδιά και στις αναμνήσεις μου.
• 2024-2026: (Β΄, Γ'):Τα τελευταία μου παιδιά που έκλεισαν τον κύκλο της καριέρας μου με τον πιο συγκινητικό τρόπο.

Κάθε ομάδα παιδιών υπήρξε ένα διαφορετικό κεφάλαιο της ζωής μου. Όλες μαζί έγιναν το πιο όμορφο βιβλίο που θα μπορούσα ποτέ να κρατήσω στα χέρια μου. 

Φεύγω από την ενεργό υπηρεσία με ανάμεικτα συναισθήματα. Υπάρχει συγκίνηση γιατί κλείνει ένας μεγάλος κύκλος ζωής. Υπάρχει νοσταλγία για όλα όσα έζησα μέσα στις σχολικές αίθουσες. Μα πάνω απ’ όλα υπάρχει ευγνωμοσύνη. Ευγνωμοσύνη για τα παιδιά που συνάντησα, για τους γονείς που με εμπιστεύτηκαν, για τις συναδέλφισσες και τους συναδέλφους που συμπορευτήκαμε και για το σχολείο που έγινε το δεύτερο σπίτι μου. 

Καλοκαιρινές κατασκευές

 Η φετινή σχολική χρονιά ολοκληρώθηκε με τον πιο δημιουργικό και συγκινητικό τρόπο, αφήνοντάς μας μια γλυκιά αναμνηστική νότα. Καθώς φτάσαμε στο τέλος μιας πανέμορφης διετούς διαδρομής με τα παιδιά μου —μιας πορείας γεμάτης κοινές στιγμές, γέλια και δεσίματα— αποφασίσαμε να φτιάξουμε την τελευταία μας ομαδική κατασκευή. Με πολύ κέφι, τα παιδιά έφεραν στην τάξη μια ξύλινη παλέτα, ένα καβαλέτο, κοχύλια και χαρτοπετσέτες με καλοκαιρινό θέμα. Αρχικά, τα παιδιά έβαψαν μια ξύλινη παλέτα με λευκό χρώμα και στη συνέχεια χρωμάτισαν το κάτω μέρος της σε μπλε αποχρώσεις, δίνοντάς του την όψη της θάλασσας. Έπειτα, χρησιμοποιώντας την τεχνική του ντεκουπάζ, στερέωσαν μια χαρτοπετσέτα με καλοκαιρινό θέμα και με διάφορα χρώματα τόνισαν τις λεπτομέρειές της. Η σύνθεσή μας ολοκληρώθηκε προσθέτοντας αληθινή άμμο, κοχύλια και μικρά πετράδια στον βυθό, και μόλις η παλέτα κολλήθηκε πάνω στο καβαλέτο, το έργο τέχνης μας ήταν έτοιμο!

Αυτή η όμορφη εμπειρία, όμως, δεν θα είχε πραγματοποιηθεί χωρίς μια πολύτιμη βοήθεια. Θέλω να εκφράσω ένα τεράστιο και μέσα από την καρδιά μου ευχαριστώ στην καλή μας φίλη, την κυρία Ντίνα, που στάθηκε δίπλα μας, καθοδήγησε τα παιδιά με την υπομονή της και μας βοήθησε να κάνουμε την ιδέα μας πραγματικότητα. Αυτό το καβαλέτο δεν στολίζει μόνο τον χώρο μας, αλλά κλείνει μέσα του δύο χρόνια αγάπης, συνεργασίας και αναμνήσεων που θα κρατήσω για πάντα στην καρδιά μου.

             

     

     

    

    

                     

     

           ΄

       

     

    

      

        

      

         

       

         

          

          

          

        

        

           

         

            

            

 

Αποχαιρετιστήρια εκδρομή της τάξης μας - Μια μέρα γεμάτη παιχνίδι

Η σχολική χρονιά φτάνει στο τέλος της, και η τάξη μας αποφάσισε να την αποχαιρετήσει με τον πιο ζωντανό και χαρούμενο τρόπο! Σήμερα, αφήσαμε για λίγο τα θρανία και πραγματοποιήσαμε την αποχαιρετιστήρια επίσκεψή μας στο γήπεδο Δελασάλ της περιοχής μας μαζί με την κυρία Ειρήνη και την κυρία Μαρία.

Εφοδιασμένα τα παιδιά με τα αγαπημένα τους παιχνίδια και άφθονη ενέργεια  μετέτρεψαν το γήπεδο σε έναν απέραντο στίβο χαράς. Η ατμόσφαιρα ήταν γεμάτη χαρά, ενθουσιασμό και όμορφα συναισθήματα, καθώς θυμηθήκαμε τις στιγμές που μοιραστήκαμε όλη τη χρονιά.Τα παιδιά έτρεξαν, έπαιξαν, μοιράστηκαν στιγμές και γέμισαν τον χώρο με τις φωνές τους, δημιουργώντας αναμνήσεις που θα τους συντροφεύουν όλο το καλοκαίρι.  Όλα συμμετείχαν με κέφι στις δραστηριότητες και περάσαμε πραγματικά υπέροχα.

Όμως, η μέρα μας επιφύλασσε και μια υπέροχη, συγκινητική έκπληξη! Εκεί που παίζαμε, μας επισκέφτηκε η κυρία Παρασκευή.  Η χαρά των παιδιών μόλις την είδαν δεν περιγράφεται με λόγια. Οι αγκαλιές, τα χαμόγελα και η συγκίνηση όλων μας απέδειξαν για ακόμα μια φορά ότι οι δεσμοί που χτίζονται μέσα στην τάξη δεν χάνονται ποτέ, όσος καιρός κι αν περάσει.

Ένας υπέροχος τρόπος να κλείσουμε τη σχολική χρονιά και να αποχαιρετήσουμε τις όμορφες στιγμές που ζήσαμε μαζί.

 

Η Αλφαβήτα της Αγάπης: Ένας οδηγός καλοσύνης για τη ζωή μας

Στην ενότητα των Θρησκευτικών "Ο κόσμος μας, ένα στολίδι" σε συνδυασμό με το μάθημα της  Γλώσσας "Βοηθάμε να γίνει καλύτερος ο κόσμος μας" μιλήσαμε για την ευθύνη του ανθρώπου για την κτίση και γράψαμε την αλφαβήτα της αγάπης.

Η «Αλφαβήτα της Αγάπης» είναι μια όμορφη δραστηριότητα που μας βοηθά να σκεφτούμε τρόπους με τους οποίους μπορούμε να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο. Ξεκινώντας από κάθε γράμμα της αλφαβήτας, βρήκαμε λέξεις και προτάσεις που εκφράζουν την αγάπη, την καλοσύνη, τον σεβασμό και τη φιλία. Μέσα από αυτή τη δράση καταλάβαμε ότι οι μικρές καθημερινές πράξεις έχουν μεγάλη αξία και μπορούν να χαρίσουν χαμόγελα στους ανθρώπους γύρω μας. Η αγάπη ξεκινά από εμάς και απλώνεται παντού, κάνοντας το σχολείο, την οικογένεια και την κοινωνία μας πιο όμορφα. 

 

 

 

Ταξίδι στο παρελθόν: Χαράσσοντας τη Γραμμική Β΄ σε πινακίδες από πηλό

Στο μάθημα της Ιστορίας  ο Μυκηναϊκός πολιτισμός, είχαμε την ευκαιρία να ζήσουμε μια μοναδική εμπειρία και να ταξιδέψουμε πίσω στον χρόνο στο Μουσείο των Θηβών, και γίναμε για λίγο οι ίδιοι... μυκηναίοι γραφείς! Αφήνοντας για λίγο στην άκρη τα τετράδια και τα στιλό, πιάσαμε στα χέρια μας τον πηλό, το κατεξοχήν υλικό γραφής εκείνης της μακρινής εποχής, για να γνωρίσουμε βιωματικά τη Γραμμική Β΄ — την πρώτη καταγεγραμμένη γραφή της ελληνικής γλώσσας.  Με οδηγό τα αρχαία συλλαβογράμματα, επιστρατεύσαμε τη φαντασία και τη δημιουργικότητά μας. Πλάσαμε τις δικές μας πήλινες πινακίδες, όπως ακριβώς έκαναν στα παλάτια της Μυκήνης και της Πύλου χιλιάδες χρόνια πριν, και χαράξαμε πάνω τους σοφά ρητά, αγαπημένες φράσεις και μηνύματα. Η αίσθηση του πηλού και η προσπάθεια να αποτυπώσουμε τα περίπλοκα σύμβολα μάς έφεραν σε άμεση επαφή με την καθημερινότητα και την τέχνη των προγόνων μας, γεφυρώνοντας το χάσμα των αιώνων.
Το αποτέλεσμα αυτής της δραστηριότητας ήταν εντυπωσιακό. Η τάξη μας μετατράπηκε σε ένα σύγχρονο «αρχείο πινακίδων», γεμάτο από μοναδικά έργα τέχνης που συνδύαζαν τη γνώση με τη δημιουργία. Μέσα από αυτή την ιστορική αναδρομή, δεν μάθαμε μόνο για τη δομή και τη σημασία της Γραμμικής Β΄, αλλά νιώσαμε τη χαρά της ανακάλυψης και της δημιουργίας. Ήταν ένα αξέχαστο μάθημα-ταξίδι, που μας απέδειξε ότι η Ιστορία δεν είναι μόνο ημερομηνίες και γεγονότα, αλλά ένας ζωντανός πολιτισμός που μπορούμε να αγγίξουμε και να αναπλάσουμε με τα δικά μας χέρια.

 

 

ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΥΓΕΙΑ   - ΛΕΝΙΑ

 

ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΥ ΕΞΥΠΝΟΣ - ΣΩΚΡΑΤΗΣ

 

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ - ΦΕΝΙΑ

 

 ΕΝ ΟΙΔΑ ΟΤΙ ΟΥΔΕΝ ΟΙΔΑ - ΑΝΝΑ

 

ΣΠΕΥΔΕ ΒΡΑΔΕΩΣ - ΙΟΛΗ

 

ΟΠΟΙΟΣ ΡΩΤΑΕΙ, ΜΑΘΑΙΝΕΙ  - ΖΩΗ

 

                                                ΕΝΑ ΞΕΡΩ, ΠΩΣ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΩ ΤΙΠΟΤΑ                                              ΘΩΜΑΣ

 

ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΡΕΙ ΚΑΙ ΟΥΔΕΝ ΜΕΝΕΙ - ΙΡΙΣ

                                             ΕΥΤΥΧΙΑ, ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ ΣΕ ΟΛΟΝ                                                 ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ - ΕΛΠΙΔΑ

 

Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΓΑΠΑΕΙ ΤΑ ΖΩΑ

 

ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΟΤΑΝ ΜΑΘΑΙΝΩ - ΑΝΕΣΤΗΣ

 

 

Ο ΗΛΙΟΣ ΛΑΜΠΕΙ - ΞΑΝΘΙΠΠΗ

          

                                       ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΛΑΜΠΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΜΙΑ                                             ΚΑΛΗ ΚΑΡΔΙΑ - ΓΙΑΝΝΗΣ

 

ΟΠΟΙΟΣ ΑΓΑΠΑΕΙ ΤΑ ΖΩΑ, ΑΓΑΠΑΕΙ ΤΗ ΖΩΗ - ΜΑΡΙΛΕΝΑ

 

ΝΟΥΣ ΥΓΙΗΣ ΕΝ ΣΩΜΑΤΙ ΥΓΙΕΙ - ΓΕΩΡΓΙΑ

 

ΘΕΛΟΥΜΕ ΕΙΡΗΝΗ  -  ΕΛΕΝΑ

 

Η ΓΝΩΣΗ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΜΗ - ΝΙΚΟΛΑΣ

 

ΕΙΜΑΙ Η ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΚΑΙ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΠΑΙΖΩ

 

                                        ΕΛΠΙΖΩ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ                                        ΣΤΕΛΙΟΣ

 

                                   ΟΙ ΜΥΚΗΝΑΙΟΙ ΗΤΑΝ ΔΥΝΑΤΟΙ ΚΑΙ ΕΞΥΠΝΟΙ ΚΑΙ                                    ΕΧΤΙΣΑΝ ΕΝΑΝ ΣΠΟΥΔΑΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ - ΝΙΚΟΛΕΤΑ