Το χαρούμενο λιβάδι

Σήμερα με αφορμή το μάθημα της Γλώσσας "Το χαρούμενο λιβάδι"  με τις κατάλευκες μαργαρίτες που δεν ήθελαν στην παρέα τους την κατακόκκινη παπαρούνα ετοιμάσαμε παιχνίδια  ρόλων.         

                     

 

                         

 

Κύκλος του κουτσομπολιού 

Οι μαθητές χωρίζονται σε δύο ομάδες και σχηματίζουν δύο ομόκεντρους κύκλους. Ο εσωτερικός κύκλος είναι ένα πρόσωπο που βρίσκεται σε δίλημμα, π.χ. η κατακόκκινη παπαρούνα. Ο εξωτερικός εκφράζει τις «φωνές της συνείδησης», τις οποίες και ακούν όσοι στέκονται στον εσωτερικό κύκλο. Οι μαθητές του εξωτερικού κύκλου (παπαρούνες) μιλούν ο ένας μετά τον άλλον και στη συνέχεια ταυτόχρονα.  Η τεχνική δημιουργεί δραματική ένταση, οι συμμετέχοντες εμβαθύνουν στο πρόβλημα και βιώνουν τη δυσκολία της απόφασης. Παρουσίασαν τις θέσεις της ψηλομύτας Μαργαρίτας που δεν ήθελε στο λιβάδι την παπαρούνα,  τα προβλήματα που θα παρουσιαστούν μελλοντικά  με τα παπαρουνοπαιδάκια που θα γεννηθούν, την άποψη της γιαγιάς Μαργαριτένιας  που έλεγε πως δεν τους κάνει κανένα κακό η παρουσία της παπαρούνας στο λιβάδι και την άποψη της Μαργαρίτας - Ρίτας  που πίστευε ότι και αυτές αν και διαφέρουν σε πολλά σημεία, ταίριαξαν.

 

Η ψηλομύτα Μαργαρίτα 

 

Ακούσατε τι έγινε; Μια παπαρούνα τόλμησε να φυτρώσει ανάμεσά μας! Είναι κατακόκκινη, τόσο ξένη... χαλάει την ομοιομορφία του κάτασπρου λιβαδιού μας. Δεν ταιριάζει εδώ, πώς θα την ανεχτούμε;  Είναι διαφορετική από εμάς, έχει άλλο χρώμα και ξεχωρίζει πολύ.
Φοβάμαι πως θα χαλάσει την εικόνα του λιβαδιού μας.
Εδώ πάντα ζούσαν μόνο μαργαρίτες και έτσι πρέπει να μείνει.
Εγώ δεν τη θέλω την παπαρούνα στο λιβάδι μας.                                Δεν μου αρέσει που τραβάει όλα τα βλέμματα.

 

Τα προβλήματα με τα «Παπαρουνοπαιδάκια»

Μα το κακό δεν σταματά εδώ! Σκεφτείτε τι θα γίνει αύριο... Αν αρχίσουν να γεννιούνται παπαρουνοπαιδάκια, το λιβάδι μας θα γεμίσει περίεργα χρώματα. Θα αλλάξουν οι συνήθειές μας, θα χαθεί η καθαρότητα των Μαργαριτών. Πού θα χωρέσουν όλα αυτά τα διαφορετικά παιδιά; Θα γίνει το λιβάδι μας αγνώριστο!                   
Δεν θα μοιάζει πια το λιβάδι με αυτό που αγαπάμε.

 

Η γιαγιά Μαργαριτένια                                                                                                                                                                                  Ελάτε τώρα, μην ακούτε τις κακίες της ψηλομύτας. Η παπαρούνα δεν μας πειράζει σε τίποτα. Ούτε το νερό μας κλέβει, ούτε τον ήλιο μας κρύβει. Ίσα-ίσα, το κόκκινο χρώμα της δίνει μια άλλη ομορφιά στη γειτονιά μας. Υπάρχει χώρος για όλους κάτω από τον ίδιο ουρανό. Το λιβάδι χωράει όλους, και τους ίδιους και τους διαφορετικούς. Κάθε λουλούδι έχει τη δική του ομορφιά.
Όταν είμαστε όλοι μαζί, το λιβάδι γίνεται πιο ζωντανό και πιο όμορφο.

   
Η Μαργαρίτα - Ρίτα 

 
Εγώ πάντως μίλησα μαζί της και έχει δίκιο. Στην αρχή νόμιζα πως δεν έχουμε τίποτα κοινό. Μπορεί να διαφέρουμε στο χρώμα ή στο σχήμα των πετάλων, αλλά οι καρδιές μας χτυπούν το ίδιο. Κοιτάξτε μας! Ταιριάξαμε μια χαρά. Η διαφορετικότητα δεν είναι απειλή, είναι πλούτος. Το λιβάδι είναι πιο χαρούμενο όταν είμαστε όλες μαζί!                                                      

 

  Ο διάδρομος της συνείδησης 

 
Οι μαθητές και οι μαθήτριες χωρίζονται σε δύο ομάδες και σχηματίζουν δύο παράλληλες σειρές. Στη μέση βαδίζει ένα πρόσωπο που αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα.  Η κάθε παράλληλη σειρά εκφράζει γνώμες  θετικές ή αρνητικές για να βοηθήσει το πρόσωπο που  αντιμετωπίζει το πρόβλημα να πάρει μία απόφαση. Με την τεχνική ανακαλύπτονται και βιώνονται προκαταλήψεις, συγκρούσεις, αντιθέσεις κ.ά.                                                                  Στον διάδρομο της συνείδησης τα παιδιά χωρίζονται σε δύο σειρές και μιλούν στην Παπαρούνα, καθώς εκείνη περνά ανάμεσά τους και προσπαθεί να αποφασίσει αν θα δεχτεί ή όχι να μείνει στο λιβάδι.
Η μία πλευρά εκφράζει τους φόβους και τις αντιρρήσεις, ενώ η άλλη πλευρά τις σκέψεις αποδοχής και ενσυναίσθησης.  

       

         Φόβοι -Αντιρρήσεις 

                                                                                                           Μην την πλησιάζεις, θα λερώσει το λευκό μας χρώμα με το έντονο κόκκινό της!»
Αν την αφήσουμε να μείνει, σύντομα το λιβάδι δεν θα ανήκει πια σε εμάς.
Σκέψου το μέλλον! Τα παπαρουνοπαιδάκια θα είναι ξένα, δεν θα μιλούν τη γλώσσα μας, δεν θα έχουν τις συνήθειές μας.
Η τάξη και η ομοιομορφία είναι η ασφάλειά μας. Η παπαρούνα φέρνει το χάος.
Αν κάνεις φιλία μαζί της, θα γίνεις κι εσύ δακτυλοδεικτούμενη από τις άλλες μαργαρίτες.
Το λιβάδι ήταν πάντα άσπρο. Γιατί να αλλάξει τώρα;

 

Αποδοχή - Ενσυναίσθηση 

                                                                                                          Κοίτα πόσο όμορφη είναι! Το κόκκινο χρώμα της κάνει το λιβάδι μας να μοιάζει με πίνακα ζωγραφικής.
Η γιαγιά Μαργαριτένια ξέρει καλύτερα: η παπαρούνα πίνει το ίδιο νερό και αγαπά τον ίδιο ήλιο με εμάς.
Δεν είναι απειλή τα παπαρουνοπαιδάκια, είναι νέοι φίλοι που θα μας μάθουν νέα παιχνίδια.
Η Ρίτα ταιριάζει μαζί της γιατί βλέπει την καρδιά της και όχι το χρώμα των πετάλων της.
Αν τη διώξουμε, το λιβάδι θα γίνει ένα φτωχό, μονότονο μέρος γεμάτο σκληρότητα.
Η διαφορά μας είναι η δύναμή μας. Μη φοβάσαι το καινούριο, αγκάλιασέ το!         

 

Στο λιβάδι της τάξης μας, η Παπαρούνα - Μαριλένα στο τέλος μας εξήγησε τα συναισθήματα που βίωσε. Αρχικά, βρέθηκε αντιμέτωπη με το σκληρό τείχος της προκατάληψης. Μέσα από τον Κύκλο του Κοτσομπολιού, ένιωσε το βάρος των ψιθύρων και την παγωμένη στάση της ψηλομύτας Μαργαρίτας, που αρνιόταν να δεχτεί το διαφορετικό χρώμα και την παρουσία της. Όμως, η Παπαρούνα δεν λύγισε. Η κορύφωση ήρθε στον Διάδρομο της Συνείδησης. Καθώς η Παπαρούνα  - Μαριλένα περνούσε ανάμεσα από τις αμφιταλαντευόμενες Μαργαρίτες, άκουσε τις σκέψεις τους να αλλάζουν, καθώς η ενσυναίσθηση άρχισε να κερδίζει το έδαφος.  Με το κεφάλι ψηλά, δήλωσε πως θα μείνει, μετατρέποντας την απομόνωση σε αποδοχή και χαρά. Η στάση της βοήθησε την ψηλομύτα Μαργαρίτα να καταλάβει πως το λιβάδι γίνεται πιο όμορφο όταν χωράει όλα τα λουλούδια.

                                                                         

Συγχαρητήρια, Μαριλένα - Παπαρούνα, για το θάρρος σου να ανθίσεις εκεί που οι άλλοι έβλεπαν εμπόδια και για τη δύναμη της καρδιάς σου να μετατρέψεις την απόρριψη σε μια αγκαλιά που μας χωράει όλους!
                                                                                                                Στη συνέχεια τα παιδιά συμμετείχαν σε μια πρωτότυπη βιωματική δραστηριότητα, κατασκευάζοντας τη δική τους σβούρα της συμπερίληψης. Πήραμε ένα σιντί, σχεδιάσαμε έναν κύκλο από χαρτί και τον κολλήσσαμε επάνω στο σιντί. Γράψαμε λέξεις που έχουν σχέση με  τις αξίες της αποδοχής και της ισότητας για να δείξουμε την αγάπη μας στην παπαρούνα, κολλήσαμε μια μπίλια στο κέντρο και έγινε μια σβούρα. Στη συνέχεια σε ομάδες παίξαμε το παιχνίδι της φιλίας. 

                                         

Η ενασχόληση των παιδιών με την ιστορία του χαρούμενου λιβαδιού, μέσα από τις τεχνικές του κύκλου του κοτσομπολιού και του διαδρόμου της συνείδησης, αποτέλεσε ένα βαθύ μάθημα ζωής και κοινωνικής συνύπαρξης. Μέσα από αυτούς τους ρόλους, τα παιδιά κατάλαβαν αρχικά πόσο εύκολα μπορεί να γεννηθεί η προκατάληψη και ο φόβος απέναντι στο ξένο και το διαφορετικό, όπως εκφράστηκε από την ψηλομύτα Μαργαρίτα. Ωστόσο, η παρέμβαση της γιαγιάς Μαργαριτένιας και η θαρραλέα στάση της Ρίτας λειτούργησαν θετικά για την αλλαγή της οπτικής τους. Τα παιδιά αποκόμισαν την πεποίθηση ότι η διαφορετικότητα δεν αποτελεί απειλή, αλλά πλούτο που ομορφαίνει τον κόσμο μας, ακριβώς όπως το κόκκινο χρώμα της παπαρούνας ζωντανεύει το λευκό λιβάδι. Μέσα από τον διάδρομο της συνείδησης, ήρθαν αντιμέτωπα με τα δικά τους εσωτερικά διλήμματα, μαθαίνοντας να φιλτράρουν τις αρνητικές φωνές και να επιλέγουν τον δρόμο της ενσυναίσθησης και της αλληλεγγύης. Η σβούρα της συμπερίληψης δεν ήταν απλώς μια χειροτεχνία, αλλά ένας συμβολισμός. Όπως η σβούρα χρειάζεται ισορροπία για να γυρίσει, έτσι και η κοινωνία μας χρειάζεται τον σεβασμό και την αλληλεγγύη για να προχωρήσει μπροστά.

Η Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας by six thinking hats

Η 9η Φεβρουαρίου, ημέρα μνήμης του εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολωμού, έχει καθιερωθεί ως η Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας. Δεν είναι απλώς μια γιορτή για εμάς τους Έλληνες, αλλά μια αναγνώριση της τεράστιας συμβολής της γλώσσας μας στον παγκόσμιο πολιτισμό.

Η ελληνική γλώσσα «δάνεισε» τις λέξεις της στις επιστήμες, στις τέχνες και στη φιλοσοφία, διαμορφώνοντας τον τρόπο που σκέφτεται όλος ο δυτικός κόσμος. Με μια διαδρομή χιλιάδων ετών, παραμένει ζωντανή, πλούσια και οικουμενική. Σήμερα, φανταζόμαστε ένα μέλλον όπου τα Ελληνικά δεν είναι απλώς μια γλώσσα της ιστορίας, αλλά η κεντρική, επίσημη γλώσσα της ενωμένης Ευρώπης.

 

Θα σκεφτούμε το θέμα φορώντας διαφορετικά καπέλα, δηλαδή βλέποντάς το από διαφορετικές οπτικές. 

«Τα καπέλα» του De Bono, ενώ είναι ένας τρόπος οργάνωσης της σκέψης, προάγει την κοινωνικο-συναισθηματική εκπαίδευση, γιατί δημιουργεί μια ατμόσφαιρα τάξης που στηρίζεται στη συνεργασία, την ανταλλαγή, την αλληλεπίδραση, τη δημοκρατικότητα, την υπευθυνότητα και το σεβασμό (Lipman, 1999).. Επεξεργάζεται όχι μόνο τις γνώσεις, αλλά τα συναισθήματα, τις εμπειρίες, τις στάσεις, τις αντιλήψεις, τα στερεότυπα, τις ιδέες, τα όνειρα, τις αξίες και τα ιδανικά (Buzan, 1993).  Από την αυτοαντίληψη και τον αυτοέλεγχο μέχρι το δημιουργικό  συνεργατικό «εμείς» και αυτό με την απόλαυση έξι χρωματιστών καπέλων. 

 

Κόκκινο: Με αυτό το καπέλο κοιτάμε τα προβλήματα διαισθητικά, καταθέτοντας αυθόρμητες αντιδράσεις και συναισθήματα.

     

Τα κόκκινα καπέλα έγραψαν: 

- Νιώθω συγκίνηση όταν ακούω έναν Γερμανό ή έναν Γάλλο να μιλάει τη γλώσσα των παππούδων μου στο Ευρωκοινοβούλιο.

- Αισθάνομαι ότι η Ευρώπη γίνεται «σπίτι» μου, γιατί η γλώσσα μου είναι η γέφυρα που μας ενώνει όλους.

- Η ελληνική γλώσσα έχει «ψυχή» και νιώθω χαρά που οι άλλοι λαοί μπορούν να εκφράσουν τα συναισθήματά τους με τις δικές μας λέξεις.

- Νιώθω περήφανος/η που η γλώσσα μας έχει τόσο μεγάλη ιστορία.

- Χαίρομαι όταν σκέφτομαι ότι τόσες λέξεις σε άλλες γλώσσες είναι ελληνικές.

- Με ενθουσιάζει η ιδέα να ακούγονται ελληνικά σε όλη την Ευρώπη.

- Αισθάνομαι ότι η γλώσσα μας είναι ξεχωριστή και σημαντική.

 

Μαύρο: Με αυτό το καπέλο ψάχνουμε όλες τις αρνητικές πλευρές της ιδέας που εξετάζουμε.

Τα μαύρα καπέλα έγραψαν: 

- Η ελληνική γραμματική και το συντακτικό είναι δύσκολα. Ίσως οι άλλοι Ευρωπαίοι δυσκολευτούν πολύ να τη μάθουν σωστά.

- Θα χρειαστούν τεράστια ποσά για τη μετάφραση όλων των ευρωπαϊκών εγγράφων και νόμων από την αρχή.

- Άλλες χώρες με μεγαλύτερο πληθυσμό ίσως αντιδράσουν και δεν δεχτούν την ελληνική ως κυρίαρχη γλώσσα.

- Η ελληνική γλώσσα είναι δύσκολη για όσους δεν τη μιλούν.

- Οι άνθρωποι στην Ευρώπη έχουν μάθει ήδη άλλες γλώσσες και ίσως δυσκολευτούν.

- Χρειάζεται χρόνος και χρήματα για να μάθουν όλοι ελληνικά.

-Μπορεί κάποιοι να μη θέλουν να αλλάξουν τη γλώσσα που χρησιμοποιούν.

 

Κίτρινο: Εκφράζει τον τρόπο με τον οποίο κάτι μπορεί να λειτουργήσει, τη θετική στάση, τα προβλεπόμενα ως θετικά αποτελέσματα, την ευοίωνη προοπτική, τις θετικές συνέπειες που μπορεί να επιφέρει στο μέλλον.

Τα κίτρινα καπέλα έγραψαν: 

- Η Ευρώπη θα επιστρέψει στις ρίζες της (δημοκρατία, φιλοσοφία), χρησιμοποιώντας τις λέξεις που γέννησαν αυτές τις έννοιες.

- Η ελληνική γλώσσα είναι εξαιρετικά ακριβής. Αυτό θα βοηθήσει στην καλύτερη διατύπωση των νόμων ώστε να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις.

- Η Ελλάδα θα γίνει το κέντρο της Ευρώπης. Όλοι θα θέλουν να επισκεφτούν τη χώρα μας για να εξασκήσουν τη γλώσσα.

- Η Ευρώπη θα συνδεθεί με τον πολιτισμό και την ιστορία της.

- Πολλές επιστημονικές λέξεις θα γίνονται πιο κατανοητές.

- Η ελληνική γλώσσα θα προστατευτεί και θα συνεχίσει να ζει.

- Οι λαοί της Ευρώπης θα γνωρίσουν καλύτερα την Ελλάδα.

 

Πράσινο: Με αυτό το καπέλο ψάχνουμε να βρούμε δημιουργικές εναλλακτικές λύσεις σε ένα πρόβλημα.  

 

Τα πράσινα καπέλα έγραψαν: 

- Να δημιουργηθεί μια ευρωπαϊκή εφαρμογή  σαν παιχνίδι, όπου οι πολίτες θα μαθαίνουν ελληνικά κερδίζοντας «εισιτήρια» για διακοπές στην Ελλάδα.
- Να διοργανωθεί ένας μουσικός διαγωνισμός όπου καλλιτέχνες από όλη την Ευρώπη θα γράφουν τραγούδια με ελληνικούς στίχους.

- Να δημιουργηθεί ένας AI βοηθός που θα μιλάει μόνο αρχαία και νέα ελληνικά, βοηθώντας τους μαθητές και τις μαθήτριες σε όλη την Ευρώπη στα μαθήματά τους.

- Η ελληνική να διδάσκεται ως κοινή πολιτιστική γλώσσα, όχι υποχρεωτικά για όλους.

- Να χρησιμοποιούνται ελληνικές λέξεις μαζί με άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες.

- Να γίνονται ευρωπαϊκές γιορτές και δράσεις για την ελληνική γλώσσα.
- Να μαθαίνουν τα παιδιά στην Ευρώπη βασικές ελληνικές λέξεις και έννοιες.

 

 

 

 

Η σημερινή μας δραστηριότητα για την Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας μας δίδαξε κάτι πολύ βαθύτερο από την ιστορία των λέξεων:

Μάθαμε ότι για να καταλάβουμε ένα θέμα, πρέπει να φορέσουμε πολλά καπέλα. Η αλήθεια δεν βρίσκεται μόνο στο συναίσθημα (κόκκινο) ούτε μόνο στη λογική (κίτρινο) ή στην κριτική (μαύρο), αλλά στον συνδυασμό όλων.Το «μαύρο καπέλο» μας έδειξε ότι οι δυσκολίες δεν είναι εμπόδια, αλλά προκλήσεις που απαιτούν δημιουργικές λύσεις (πράσινο καπέλο). Είδαμε ότι όταν ανταλλάσσουμε απόψεις με κανόνες και σεβασμό, η τάξη μας γίνεται ένα μικρό «εργαστήρι ιδεών» όπου η φαντασία συναντά την πραγματικότητα.

Φεύγουμε από την τάξη σήμερα με την επίγνωση ότι η ελληνική γλώσσα είναι ένα παγκόσμιο κλειδί. Μπορεί να ξεκλείδωσε το παρελθόν της επιστήμης και της δημοκρατίας, αλλά στα δικά μας χέρια βρίσκεται το αν θα ξεκλειδώσει και το μέλλον του πολιτισμού μας.

Μέσα από αυτή τη δραστηριότητα μάθαμε να βλέπουμε ένα θέμα από πολλές πλευρές και να σεβόμαστε διαφορετικές απόψεις.
Καταλάβαμε ότι η ελληνική γλώσσα δεν είναι μόνο ένα μάθημα, αλλά κομμάτι της ιστορίας, της σκέψης και της ταυτότητάς μας.
Συνειδητοποιήσαμε ότι κάθε γλώσσα έχει αξία και ότι η ελληνική μπορεί να έχει έναν σημαντικό ρόλο στην Ευρώπη μέσα από τη γνώση και τον πολιτισμό.
Τέλος, μάθαμε να συζητάμε, να συνεργαζόμαστε και να σκεφτόμαστε υπεύθυνα ως πολίτες του κόσμου. 

 

Ο Γκέκο μάς μαθαίνει να πιστεύουμε σε εμάς

 Στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων της σχολικής μας βιβλιοθήκης και με όχημα το πρόγραμμα "coACTIONS" και στόχο την επικοινωνία οι μαθητές και οι μαθήτριες με την καθοδήγηση της κυρίας Πηνελόπης ήρθαν σε επαφή με το τρυφερό και διδακτικό βιβλίο «Είσαι Αστέρι, Γκέκο!». Το βιβλίο πραγματεύεται την αναζήτηση της αυτοπεποίθησης και την ανακάλυψη των ιδιαίτερων ταλέντων που κρύβει ο καθένας μας, υπενθυμίζοντάς μας πως κάθε πλάσμα έχει τη δική του μοναδική λάμψη. Μέσα από την ιστορία του Γκέκο, τα παιδιά ήρθαν σε επαφή με την έννοια της διαφορετικότητας και συνειδητοποίησαν ότι ο καθένας μας έχει τα δικά του ξεχωριστά χαρίσματα, ακόμη κι αν στην αρχή δεν είναι ορατά.

Η δραστηριότητα ξεκίνησε με τη βιωματική ανάγνωση και την ηχογράφηση των παιδιών από την κυρία Παρασκευή. Οι μαθητές και μαθήτριες, δανείζοντας τη φωνή τους στους ήρωες, δεν βελτίωσαν μόνο την αναγνωστική τους δεινότητα, αλλά ταυτίστηκαν με τον Γκέκο, νιώθοντας τη σημασία της ενθάρρυνσης και της αποδοχής. Αυτό το ηχητικό ντοκουμέντο θα αποτελέσει τη βάση για το επόμενο στάδιο, την επικοινωνία του μηνύματος σε ολόκληρη τη σχολική κοινότητα.

Με μια σειρά από παρουσιάσεις στις υπόλοιπες τάξεις, έχουμε σκοπό να μεταφέρουμε το κεντρικό σύνθημα ότι «όλοι είμαστε αστέρια με τον δικό μας τρόπο». Η αλληλεπίδραση αυτή θα μετατρέψει μια ατομική αναγνωστική εμπειρία σε μια συλλογική πράξη αλληλεγγύης και ενδυνάμωσης.

Κλείνοντας, ένα μεγάλο ευχαριστώ στην κυρία Πηνελόπη για την έμπνευση και στην κυρία Παρασκευή για την πολύτιμη συμβολή της στην ηχογράφηση. Όπως ακριβώς ο Γκέκο στο μήνυμα του βιβλίου, όταν ενώνουμε τις δυνάμεις μας δημιουργούμε ένα φωτεινό περιβάλλον αποδοχής όπου κάθε μαθητής και μαθήτρια μπορεί πραγματικά να λάμψει. 

 

 

Εργασίες και ελεύθερος χρόνος by six thinking hats

Με αφορμή την άσκηση του μαθήματος “Αξέχαστα γενέθλια”  με την οποία ο δάσκαλος έπρεπε να συγκεντρώσει τις γνώμες των μαθητών του για τον ελεύθερο χρόνο και αξιοποιώντας την τεχνική των έξι σκεπτόμενων καπέλων, αποφασίσαμε να εξετάσουμε το πρόβλημα και να το λύσουμε εύκολα χρησιμοποιώντας όλες τις δυνατές προσεγγίσεις και συνδέοντας τις προτάσεις κάθε καπέλου με παροιμίες ή ρητά. 

Η μέθοδος αυτή δεν είναι απλώς ένα παιχνίδι ρόλων, αλλά ένα ισχυρό εργαλείο παράλληλης σκέψης. Η δύναμη των καπέλων έγκειται στον διαχωρισμό του εγώ από την άποψη. Η τεχνική αυτή αποφορτίζει τη σύγκρουση, ενισχύει την ενσυναίσθηση καθώς βοηθά τον/τη μαθητή/τρια να δει το πρόβλημα από πλευρές που ίσως αγνοούσε και προωθεί τη συνεργασία.  

 

 Άσπρο: Το φορά ο παρατηρητής και εστιάζει στις διαθέσιμες πληροφορίες. 

Μαύρο: Με αυτό το καπέλο ψάχνουμε όλες τις αρνητικές πλευρές της ιδέας που εξετάζουμε.

 

 

Πράσινο:Με αυτό το καπέλο ψάχνουμε να βρούμε δημιουργικές εναλλακτικές λύσεις σε ένα πρόβλημα. 


 

Κόκκινο:Με αυτό το καπέλο κοιτάμε τα προβλήματα διαισθητικά, καταθέτοντας αυθόρμητες αντιδράσεις και συναισθήματα.     

 Κίτρινο: Εκφράζει τον τρόπο με τον οποίο κάτι μπορεί να λειτουργήσει, τη θετική στάση, τα προβλεπόμενα ως θετικά αποτελέσματα, την ευοίωνη προοπτική, τις θετικές συνέπειες που μπορεί να επιφέρει στο μέλλον.

  

Μπλε:Με αυτό το καπέλο συντονίζουμε τις συναντήσεις.Ελέγχουμε την πρόοδο των διαδικασιών, δείχνουμε τα βήματα που η συζήτηση θα ακολουθήσει.  Πρώτα παρουσίασε τις σκέψεις της η ομάδα με τα κόκκινα καπέλα 
- Αισθάνομαι αδικία όταν βλέπω ότι δεν έχω καθόλου χρόνο για το χόμπι μου ή για να δω τους φίλους μου.- Με στενοχωρεί που δεν προλαβαίνω να παίξω ή να κάνω κάτι που μου αρέσει.- Μερικές φορές θυμώνω, γιατί νιώθω ότι όλη μου η μέρα είναι σχολείο.- Νιώθω ασφυξία και άγχος κάθε Κυριακή απόγευμα, όταν σκέφτομαι τον όγκο της δουλειάς για τη Δευτέρα. 
Παροιμίες . Η πολλή δουλειά τρώει τον αφέντη.. Το πολύ το Κύριε ελέησον το βαριέται κι ο παπάς. 

 Η ομάδα με τα μαύρα καπέλα έγραψε- Όταν δεν υπάρχει ελεύθερος χρόνος, τα παιδιά μπορεί να αγχώνονται ή να χάνουν τον ύπνο τους.- Υπάρχει κίνδυνος να σιχαθούμε το διάβασμα και να το δούμε ως μια καταναγκαστική αγγαρεία αντί για μάθηση.- Η υπερβολική μελέτη στο σπίτι οδηγεί σε πνευματική κούραση.Ρητά . Το τεντωμένο σκοινί σπάει. . Ό,τι παραγίνεται, καταντά κακό. 

 Η ομάδα με τα κίτρινα καπέλα πρότεινε- Οι εργασίες για το σπίτι βοηθούν τους μαθητές να εξασκούνται και να μαθαίνουν καλύτερα.    - Με την επανάληψη στο σπίτι, εμπεδώνουμε καλύτερα την ύλη και νιώθουμε πιο σίγουροι για τις γνώσεις μας την ώρα του μαθήματος.- Αν αξιοποιήσουμε σωστά τον χρόνο μελέτης, αποκτάμε υπευθυνότητα, μια δεξιότητα που θα μας φανεί χρήσιμη σε όλη μας τη ζωή.Ρητά .Τα αγαθά κόποις κτώνται..Η επανάληψη είναι μήτηρ πάσης μαθήσεως.Παροιμία .Όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινίζει.

 Η ομάδα με τα πράσινα καπέλα πρότεινε- Αντί για ατομικές ασκήσεις, θα μπορούσαμε να κάνουμε ομαδικές εργασίες μέσα στην τάξη, ώστε να μη μεταφέρεται ο φόρτος στο σπίτι.- Μπορούμε να έχουμε κάποιες μέρες χωρίς καθόλου εργασίες για να ξεκουραζόμαστε.-  Ίσως οι μαθητές/τριες να διαλέγουν κάποιες από τις εργασίες που θα κάνουν.Παροιμία  . Ο καλός ο καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται.Ρητά  . Όπου υπάρχει θέληση, υπάρχει και τρόπος. . Σύμπραξη και χείρα βοήθειας. . Παν μέτρον άριστον.  

 

Στο τέλος βγάλαμε τα καπέλα,  έγινε συζήτηση και όλοι μαζί αποφασίσαμε ποια στάση θα υιοθετήσουμε. Κάθε καπέλο αντιπροσωπεύει έναν διαφορετικό τρόπο σκέψης. Με αυτόν τον τρόπο, όλα τα παιδιά είχαν χώρο και ρόλο στη συζήτηση, χωρίς σωστές ή λάθος απαντήσεις.

 Ομαδικά υιοθετήθηκαν τα εξής:

. Οι εργασίες στο σπίτι να είναι περιορισμένες σε έκταση τις καθημερινές και περισσότερες το Σαββατοκύριακο. 

. Να αφιερώνουμε την τελευταία ώρα για να κάνουμε τις εργασίες στο σχολείο.

Το σημαντικότερο κέρδος από τη σημερινή δράση δεν ήταν μόνο οι προτάσεις για τη διαχείριση των εργασιών, αλλά η καλλιέργεια της κριτικής σκέψης. Οι μαθητές/ες συνειδητοποίησαν ότι ένα πρόβλημα δεν είναι ποτέ μονοδιάστατο. Κατάλαβαν ότι η λύση δεν βρίσκεται στη στείρα άρνηση, αλλά στη δημιουργική αναζήτηση ισορροπίας. Αποχωρήσαμε από την τάξη όχι μόνο με λιγότερο άγχος, αλλά με το αίσθημα ότι η φωνή μας έχει δομή, λογική και —πάνω απ' όλα— προοπτική για αλλαγή. 

Εορτή των Τριών Ιεραρχών

Η σημερινή ημέρα είναι αφιερωμένη στους Τρεις Ιεράρχες, τον Μέγα Βασίλειο, τον Γρηγόριο τον Θεολόγο και τον Ιωάννη τον Χρυσόστομο, τρεις μεγάλες μορφές της Ορθόδοξης Εκκλησίας και του Ελληνισμού. Η Εκκλησία και η Παιδεία τιμούν μαζί αυτούς τους φωτισμένους δασκάλους, γιατί το έργο και η σκέψη τους αποτελούν διαχρονικά θεμέλια της πνευματικής καλλιέργειας και της μόρφωσης.

Οι Τρεις Ιεράρχες έζησαν σε μια εποχή μεγάλων προκλήσεων, όμως με τη σοφία, τη μόρφωση και την πίστη τους κατάφεραν να ενώσουν την ελληνική φιλοσοφία με το χριστιανικό μήνυμα. Υπερασπίστηκαν την αξία της γνώσης, της ελευθερίας της σκέψης και της ηθικής καλλιέργειας του ανθρώπου. Για εκείνους, η αληθινή παιδεία δεν περιοριζόταν στη συσσώρευση γνώσεων, αλλά στόχευε στη διαμόρφωση ολοκληρωμένων προσωπικοτήτων, με ήθος, ευθύνη και αγάπη προς τον συνάνθρωπο.

Ο Μέγας Βασίλειος δίδαξε την αξία της κοινωνικής προσφοράς και της φιλανθρωπίας, ο Γρηγόριος ο Θεολόγος ανέδειξε τη δύναμη του λόγου και της πνευματικής αναζήτησης, ενώ ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος ξεχώρισε για τον αγώνα του υπέρ της δικαιοσύνης και της αλήθειας. Και οι τρεις μαζί μας υπενθυμίζουν ότι η μόρφωση αποκτά πραγματικό νόημα όταν συνοδεύεται από ανθρωπιά και σεβασμό.

Στο σύγχρονο σχολείο, το παράδειγμά τους παραμένει επίκαιρο. Μας καλεί να αγαπάμε τη μάθηση, να καλλιεργούμε την κριτική μας σκέψη και να χρησιμοποιούμε τις γνώσεις μας για το κοινό καλό. Η γιορτή των Τριών Ιεραρχών δεν είναι μόνο μια αναφορά στο παρελθόν, αλλά μια πρόσκληση να συνεχίσουμε τον δρόμο της παιδείας, της αρετής και της πνευματικής προόδου.

 Χρόνια πολλά σε μαθητές/τριες και εκπαιδευτικούς!!!

 

Οι κατασκευές μας  

 

 

      

 

Θεατρική παράσταση: Ο Οκτάβιος

Σήμερα, στη σχολική σκηνή του σχολείου μας ανέβηκε μια ξεχωριστή θεατρική παράσταση με θέμα τα αδέσποτα ζώα από τη θεατρική ομάδα Marim Theater Group. Η θεατρική παράσταση «Ο Οκτάβιος» πραγματεύεται μια συγκινητική ιστορία με πρωταγωνιστή έναν αδέσποτο σκύλο, μέσα από τις περιπέτειες του οποίου αναδεικνύονται σημαντικές αξίες όπως η αγάπη, η αποδοχή και ο σεβασμός προς τα ζώα. Ο Οκτάβιος, ως σύμβολο αθωότητας και ευαισθησίας, φέρνει στο προσκήνιο τη δύσκολη πραγματικότητα των αδέσποτων ζώων και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν στην καθημερινή τους ζωή. Μέσα από την πορεία του, η παράσταση καλεί το κοινό να αναπτύξει ενσυναίσθηση και υπευθυνότητα, τονίζοντας ότι η φροντίδα, η καλοσύνη και η υιοθεσία μπορούν να αλλάξουν τη μοίρα ενός πλάσματος. Το μήνυμα του έργου είναι βαθιά ανθρωπιστικό, καθώς υπενθυμίζει πως ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τα πιο αδύναμα όντα αντικατοπτρίζει τις αξίες της κοινωνίας μας και τη δύναμη της αγάπης να μεταμορφώνει ζωές.Η συνεχής αλληλεπίδραση με τους μαθητές και τις μαθήτριες, μέσω ερωτήσεων και χορευτικών στιγμών, δεν λειτούργησε μόνο ως μέσο διατήρησης του ενδιαφέροντος, αλλά και ως τρόπος να γίνει το κοινό συμμέτοχο στο νόημα της παράστασης. 

 

Παιχνίδι και χορός: Η παγκόσμια γλώσσα των παιδιών

 

Σε συνέχεια της ενότητας των Θρησκευτικών «Τα παιδιά: Η χαρά και η ελπίδα του κόσμου», οι μαθητές και οι μαθήτριες   ανακάλυψαν τη δύναμη της παιδικής αθωότητας και τον παγκόσμιο τρόπο με τον οποίο τα παιδιά επικοινωνούν. Μέσα από τη συζήτηση, αναγνωρίσαμε ότι πέρα από γλώσσες και σύνορα, υπάρχει μια κοινή «γλώσσα» που μας ενώνει όλους: το παιχνίδι, η μουσική, ο χορός και τα παραμύθια.

Για να δώσουμε μορφή σε αυτές τις αξίες, δημιουργήσαμε μια πρωτότυπη βιωματική δραστηριότητα. Τα παιδιά αρχικά συνέθεσαν ένα έμμετρο ποίημα με ζευγαρωτή ομοιοκαταληξία, το οποίο περιγράφει τα βασικά τους χαρακτηριστικά: την ενέργεια, τη δημιουργικότητα και την εμπιστοσύνη. Στη συνέχεια, με τη βοήθεια της τεχνολογίας, το ποίημα μελοποιήθηκε σε έναν χαρούμενο και ρυθμικό σκοπό, μετατρέποντάς το σε ένα τραγούδι γεμάτο ελπίδα.

Η δραστηριότητα κορυφώνεται με μια ομαδική χορογραφία, όπου τα παιδιά, πιασμένα χέρι-χέρι, κάνουν πράξη τη συνεργασία και τη χαρά της δημιουργίας. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, οι μαθητές και οι μαθήτριες δεν έμαθαν απλώς για την ενότητα, αλλά τη βίωσαν, αποδεικνύοντας ότι τα παιδιά είναι πράγματι ο συνδετικός κρίκος για έναν κόσμο γεμάτο φως και αγάπη.

 

 Τα παιδιά χαρά και ελπίδα

                     

Τα παιδιά γελούν δυνατά, 

τρέχουν, παίζουν στα στενά. 

Έχουν όνειρα πολλά, 

κι η καρδιά τους πετά ψηλά!

 

Τα παιδιά, τα παιδιά, 

 είναι γέλιο και χαρά! 

Με τραγούδι και χορό, 

φτιάχνουν κόσμο φωτεινό! 

 

Με παιχνίδι μιλούν παντού,

 χωρίς λόγια, χωρίς νου. 

Μουσική και παραμύθι, 

ενώνουν γη και κάθε σπίτι. 

 

Τα παιδιά, τα παιδιά,

 είναι γέλιο και χαρά! 

Με τραγούδι και χορό, 

φτιάχνουν κόσμο φωτεινό!

 

 Μαθαίνουν να μοιράζονται,

 να αγαπούν, να νοιάζονται. 

Κι έτσι ο κόσμος προχωρά, 

με ελπίδα, φως, παιδιά!

 

 

 Τα παιδιά χαρά και ελπίδα 

 

Με γέλιο και με χαρά, ξεκινάμε δυνατά, 

τα χέρια δίνουμε ξανά,με μάτια φωτεινά. 

 Ενέργεια έχουμε πολλή, μεράκι και ρυθμό, 

φτιάχνουμε έναν όμορφοκαι νέο κόσμο εδώ. 

 

Παιχνίδι, χορός και τραγούδι τρανό,

ενώνει τη γη με τον ουρανό! 

Τα σύνορα σβήνουν, η αγάπη νικά, 

γιατί είμαστε όλα μαζί τα παιδιά! 

 

Δεν μας χωρίζει η λαλιά, ούτε και η στολή, 

στα παραμύθια ζούμε εμείς μια δίκαιη ζωή. 

 Με δημιουργία και χαρά,με εμπιστοσύνη πια, 

πετάμε σαν τα ελεύθερα, μικρά μας τα πουλιά. 

 

Παιχνίδι, χορός και τραγούδι τρανό,

ενώνει τη γη με τον ουρανό! 

Τα σύνορα σβήνουν, η αγάπη νικά,

γιατί είμαστε όλα μαζί τα παιδιά! 

 

Όλα μαζί τα παιδιά!

Όλα μαζί μια αγκαλιά!