Την ημέρα ο Ιησούς δίδασκε στον ναό και τα βράδια πήγαινε και έμενε στο βουνό που ονομάζεται όρος των Ελαιών. Όλος ο κόσμος πήγαινε πρωί-πρωί στον ναό και τον περίμενε για να τον ακούσει. Λκ 21, 37-38
TA ΔΕΥΤΕΡΑΚΙΑ και τώρα ΤΡΙΤΑΚΙΑ
Καλώς ήλθατε στο ιστολόγιο του Β2-Γ2 του 2ου Δημοτικού σχολείου Πεύκων
Στους μαθητές μου!!!
Το ιστολόγιο αυτό δημιουργήθηκε σαν άσκηση στα πλαίσια του προγράμματος Επιμόρφωσης ΤΠΕ Β' Επίπεδο. Με πολλή αγάπη μαζί τώρα θα το εμπλουτίσουμε με εργασίες, σκέψεις και εικόνες και ελπίζω να αποτελέσει τον αγαπημένο δικτυακό σας τόπο. Μέσα στις σελίδες του να ταξιδέψετε τώρα, αλλά και αργότερα για να κρατήσετε ζωντανά στη μνήμη σας όσα θα ζήσουμε μαζί αυτή τη χρονιά.
Το Σχολείο
Τετάρτη 4 Μαρτίου 2026
Ο Δάσκαλος που όλοι θαύμαζαν
Την ημέρα ο Ιησούς δίδασκε στον ναό και τα βράδια πήγαινε και έμενε στο βουνό που ονομάζεται όρος των Ελαιών. Όλος ο κόσμος πήγαινε πρωί-πρωί στον ναό και τον περίμενε για να τον ακούσει. Λκ 21, 37-38
Δευτέρα 2 Μαρτίου 2026
Κατασκευή λεωφορείου
![]() |
| Ηλιακό λεωφορείο |
![]() |
| Ηλιακό λεωφορείο |
![]() |
| Ηλιακό λεωφορείο |
![]() |
| Ηλιακό λεωφορείο |
![]() |
| Ηλιακό λεωφορείο |
| Μουσικό ηλιακό λεωφορείο |
![]() |
| Μουσικό ηλιακό λεωφορείο |
Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου 2026
Αποχαιρετισμός
Δύο ολόκληρα χρόνια ήσασταν δίπλα μας, στη Β΄ και στη Γ΄ Δημοτικού. Ήσασταν η στήριξή μας, το χαμόγελό μας στα δύσκολα, η ήρεμη φωνή που μας έδινε θάρρος όταν κάτι μας φαινόταν δύσκολο. Μας μάθατε να προσπαθούμε, να πιστεύουμε στον εαυτό μας, να συνεργαζόμαστε και να μην τα παρατάμε.
Τώρα ξεκινάτε ένα καινούριο, όμορφο ταξίδι. Σας ευχόμαστε μέσα από την καρδιά μας να έρθει με το καλό το μωράκι σας και να γεμίσει η ζωή σας χαμόγελα, αγκαλιές και αμέτρητη χαρά — όπως γεμίσατε κι εσείς τις δικές μας μέρες.
Θα μας λείψετε πολύ και σας ευχαριστούμε για όλα όσα μας δώσατε. Θα είστε πάντα ένα ξεχωριστό κομμάτι της τάξης και της καρδιάς μας.
Οι μαθητές/τριες της Γ΄ τάξης
Σήμερα, παρουσιάσαμε το ποίημά μας σε τραγούδι με κινήσεις στην κυρία Παρασκευή. Η παρουσίαση ήταν πολύ συγκινητική.
σ’ αγαπάμε απ’ την καρδιά.
Στη Β΄ και στη Γ΄ μαζί,
μας κράτησες απ’ το χέρι εσύ.
Μας έμαθες να προσπαθούμε,
να γελάμε, να μπορούμε.
Με αγάπη και υπομονή,
ήσουν πάντα για εμάς εκεί.
Με το καλό το μωράκι σου να ’ρθει,
να γεμίσει αγάπη το σπίτι και η ζωή!
Να ’ναι γερό και τυχερό πολύ,
με χαμόγελο γλυκό όπως κι εσύ!
Σ’ ευχαριστούμε δυνατά,
κυρία μας, μέσα απ’ την καρδιά!
με τη δική σας τη στοργή, σε κάθε μας βηματάκι.
Στη Β΄ και στη Γ΄ μαζί, στα θρανία, στα παιχνίδια,
κάνατε όλες τις στιγμές να μοιάζουν με στολίδια.
Της καρδιάς μας η δασκάλα, η κυρία Παρασκευή,
σας στέλνουμε μια αγκαλιά, ζεστή και φωτεινή!
Με το καλό το μωράκι σας, με υγεία και χαρά,
θα σας περιμένουμε με ανοιχτά φτερά!
Ήσασταν δίπλα μας πιστή, σκιά και προστασία,
δίνοντας σε κάθε μάθημα μια άλλη σημασία.
Με υπομονή και με χαμόγελο, με αγάπη στην καρδιά,
μας μάθατε πως η προσπάθεια μάς δίνει τα φτερά.
Την τελευταία σας Παρασκευή, μια ευχή από τα παιδιά:
Να είστε πάντα ευτυχισμένη, μέσ΄ απ΄τη δική μας την καρδιά!
Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2026
Χαρτογραφώντας το ταξίδι του Οδυσσέα: Από τον μύθο στον ψηφιακό χάρτη
Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2026
Παρουσίαση του βιβλίου που έγινε γέφυρα: Μια δράση φιλαναγνωσίας
Οι μηχανές του μέλλοντος
![]() |
| Εξερευνήτρια |
![]() |
| Εξερευνήτρια |
Συγχαρητήρια, Ελπίδα και για την πολύ ενδιαφέρουσα κατασκευή και παρουσίαση!!!
Οικογενειακό δέντρο
Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου 2026
Το χαρούμενο λιβάδι
Οι μαθητές χωρίζονται σε δύο ομάδες και σχηματίζουν δύο ομόκεντρους κύκλους. Ο εσωτερικός κύκλος είναι ένα πρόσωπο που βρίσκεται σε δίλημμα, π.χ. η κατακόκκινη παπαρούνα. Ο εξωτερικός εκφράζει τις «φωνές της συνείδησης», τις οποίες και ακούν όσοι στέκονται στον εσωτερικό κύκλο. Οι μαθητές του εξωτερικού κύκλου (μαργαρίτες) μιλούν ο ένας μετά τον άλλον και στη συνέχεια ταυτόχρονα. Η τεχνική δημιουργεί δραματική ένταση, οι συμμετέχοντες εμβαθύνουν στο πρόβλημα και βιώνουν τη δυσκολία της απόφασης. Παρουσίασαν τις θέσεις της ψηλομύτας Μαργαρίτας που δεν ήθελε στο λιβάδι την παπαρούνα, τα προβλήματα που θα παρουσιαστούν μελλοντικά με τα παπαρουνοπαιδάκια που θα γεννηθούν, την άποψη της γιαγιάς Μαργαριτένιας που έλεγε πως δεν τους κάνει κανένα κακό η παρουσία της παπαρούνας στο λιβάδι και την άποψη της Μαργαρίτας - Ρίτας που πίστευε ότι και αυτές αν και διαφέρουν σε πολλά σημεία, ταίριαξαν.
Φοβάμαι πως θα χαλάσει την εικόνα του λιβαδιού μας.
Εδώ πάντα ζούσαν μόνο μαργαρίτες και έτσι πρέπει να μείνει.
Εγώ δεν τη θέλω την παπαρούνα στο λιβάδι μας. Δεν μου αρέσει που τραβάει όλα τα βλέμματα.
Μα το κακό δεν σταματά εδώ! Σκεφτείτε τι θα γίνει αύριο... Αν αρχίσουν να γεννιούνται παπαρουνοπαιδάκια, το λιβάδι μας θα γεμίσει περίεργα χρώματα. Θα αλλάξουν οι συνήθειές μας, θα χαθεί η καθαρότητα των Μαργαριτών. Πού θα χωρέσουν όλα αυτά τα διαφορετικά παιδιά; Θα γίνει το λιβάδι μας αγνώριστο!
Δεν θα μοιάζει πια το λιβάδι με αυτό που αγαπάμε.
Όταν είμαστε όλοι μαζί, το λιβάδι γίνεται πιο ζωντανό και πιο όμορφο.
Η Μαργαρίτα - Ρίτα
Εγώ πάντως μίλησα μαζί της και έχει δίκιο. Στην αρχή νόμιζα πως δεν έχουμε τίποτα κοινό. Μπορεί να διαφέρουμε στο χρώμα ή στο σχήμα των πετάλων, αλλά οι καρδιές μας χτυπούν το ίδιο. Κοιτάξτε μας! Ταιριάξαμε μια χαρά. Η διαφορετικότητα δεν είναι απειλή, είναι πλούτος. Το λιβάδι είναι πιο χαρούμενο όταν είμαστε όλες μαζί!
Οι μαθητές και οι μαθήτριες χωρίζονται σε δύο ομάδες και σχηματίζουν δύο παράλληλες σειρές. Στη μέση βαδίζει ένα πρόσωπο που αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα. Η κάθε παράλληλη σειρά εκφράζει γνώμες θετικές ή αρνητικές για να βοηθήσει το πρόσωπο που αντιμετωπίζει το πρόβλημα να πάρει μία απόφαση. Με την τεχνική ανακαλύπτονται και βιώνονται προκαταλήψεις, συγκρούσεις, αντιθέσεις κ.ά. Στον διάδρομο της συνείδησης τα παιδιά χωρίζονται σε δύο σειρές και μιλούν στην Παπαρούνα, καθώς εκείνη περνά ανάμεσά τους και προσπαθεί να αποφασίσει αν θα δεχτεί ή όχι να μείνει στο λιβάδι.
Η μία πλευρά εκφράζει τους φόβους και τις αντιρρήσεις, ενώ η άλλη πλευρά τις σκέψεις αποδοχής και ενσυναίσθησης.
Αν την αφήσουμε να μείνει, σύντομα το λιβάδι δεν θα ανήκει πια σε εμάς.
Σκέψου το μέλλον! Τα παπαρουνοπαιδάκια θα είναι ξένα, δεν θα μιλούν τη γλώσσα μας, δεν θα έχουν τις συνήθειές μας.
Η τάξη και η ομοιομορφία είναι η ασφάλειά μας. Η παπαρούνα φέρνει το χάος.
Αν κάνεις φιλία μαζί της, θα γίνεις κι εσύ δακτυλοδεικτούμενη από τις άλλες μαργαρίτες.
Το λιβάδι ήταν πάντα άσπρο. Γιατί να αλλάξει τώρα;
Η γιαγιά Μαργαριτένια ξέρει καλύτερα: η παπαρούνα πίνει το ίδιο νερό και αγαπά τον ίδιο ήλιο με εμάς.
Δεν είναι απειλή τα παπαρουνοπαιδάκια, είναι νέοι φίλοι που θα μας μάθουν νέα παιχνίδια.
Η Ρίτα ταιριάζει μαζί της γιατί βλέπει την καρδιά της και όχι το χρώμα των πετάλων της.
Αν τη διώξουμε, το λιβάδι θα γίνει ένα φτωχό, μονότονο μέρος γεμάτο σκληρότητα.
Η διαφορά μας είναι η δύναμή μας. Μη φοβάσαι το καινούριο, αγκάλιασέ το!
Στο λιβάδι της τάξης μας, η Παπαρούνα - Μαριλένα στο τέλος μας εξήγησε τα συναισθήματα που βίωσε. Αρχικά, βρέθηκε αντιμέτωπη με το σκληρό τείχος της προκατάληψης. Μέσα από τον Κύκλο του Κοτσομπολιού, ένιωσε το βάρος των ψιθύρων και την παγωμένη στάση της ψηλομύτας Μαργαρίτας, που αρνιόταν να δεχτεί το διαφορετικό χρώμα και την παρουσία της. Όμως, η Παπαρούνα δεν λύγισε. Η κορύφωση ήρθε στον Διάδρομο της Συνείδησης. Καθώς η Παπαρούνα - Μαριλένα περνούσε ανάμεσα από τις αμφιταλαντευόμενες Μαργαρίτες, άκουσε τις σκέψεις τους να αλλάζουν, καθώς η ενσυναίσθηση άρχισε να κερδίζει το έδαφος. Με το κεφάλι ψηλά, δήλωσε πως θα μείνει, μετατρέποντας την απομόνωση σε αποδοχή και χαρά. Η στάση της βοήθησε την ψηλομύτα Μαργαρίτα να καταλάβει πως το λιβάδι γίνεται πιο όμορφο όταν χωράει όλα τα λουλούδια.
Στη συνέχεια τα παιδιά συμμετείχαν σε μια πρωτότυπη βιωματική δραστηριότητα, κατασκευάζοντας τη δική τους σβούρα της συμπερίληψης. Πήραμε ένα σιντί, σχεδιάσαμε έναν κύκλο από χαρτί και τον κολλήσσαμε επάνω στο σιντί. Γράψαμε λέξεις που έχουν σχέση με τις αξίες της αποδοχής και της ισότητας για να δείξουμε την αγάπη μας στην παπαρούνα, κολλήσαμε μια μπίλια στο κέντρο και έγινε μια σβούρα. Στη συνέχεια σε ομάδες παίξαμε το παιχνίδι της φιλίας.
Η ενασχόληση των παιδιών με την ιστορία του χαρούμενου λιβαδιού, μέσα από τις τεχνικές του κύκλου του κοτσομπολιού και του διαδρόμου της συνείδησης, αποτέλεσε ένα βαθύ μάθημα ζωής και κοινωνικής συνύπαρξης. Μέσα από αυτούς τους ρόλους, τα παιδιά κατάλαβαν αρχικά πόσο εύκολα μπορεί να γεννηθεί η προκατάληψη και ο φόβος απέναντι στο ξένο και το διαφορετικό, όπως εκφράστηκε από την ψηλομύτα Μαργαρίτα. Ωστόσο, η παρέμβαση της γιαγιάς Μαργαριτένιας και η θαρραλέα στάση της Ρίτας λειτούργησαν θετικά για την αλλαγή της οπτικής τους. Τα παιδιά αποκόμισαν την πεποίθηση ότι η διαφορετικότητα δεν αποτελεί απειλή, αλλά πλούτο που ομορφαίνει τον κόσμο μας, ακριβώς όπως το κόκκινο χρώμα της παπαρούνας ζωντανεύει το λευκό λιβάδι. Μέσα από τον διάδρομο της συνείδησης, ήρθαν αντιμέτωπα με τα δικά τους εσωτερικά διλήμματα, μαθαίνοντας να φιλτράρουν τις αρνητικές φωνές και να επιλέγουν τον δρόμο της ενσυναίσθησης και της αλληλεγγύης. Η σβούρα της συμπερίληψης δεν ήταν απλώς μια χειροτεχνία, αλλά ένας συμβολισμός. Όπως η σβούρα χρειάζεται ισορροπία για να γυρίσει, έτσι και η κοινωνία μας χρειάζεται τον σεβασμό και την αλληλεγγύη για να προχωρήσει μπροστά.













































