Η πρώτη σχολική γιορτή στην άλλη πλευρά: Μια σχολική σελίδα που γύρισε

Για πρώτη φορά μετά από 25 ολόκληρα χρόνια αδιάλειπτης πορείας στο ίδιο σχολείο, χτυπώντας καθημερινά το ίδιο κουδούνι, μπήκα στο σχολείο όχι ως δασκάλα, αλλά ως θεατής. Βρέθηκα έξω από την τάξη, στην πλευρά των θεατών, για να παρακολουθήσω τους μαθητές και τις μαθήτριές μου, τα παιδιά που είχα την τύχη να διδάξω στη Β΄ και τη Γ΄ Δημοτικού και που φέτος, στη Δ΄ τάξη, παρουσίασαν το χρονικό της 28ης Οκτωβρίου.

Τα παιδιά παρουσίασαν με όμορφο τρόπο το χρονικό της επετείου, ζωντανεύοντας μέσα από τα λόγια, τις αφηγήσεις και την παρουσία τους τις ιστορικές στιγμές του Έπους του ’40. Με τη δική τους παιδική ματιά, μας ταξίδεψαν σε εκείνες τις δύσκολες ημέρες, τότε που ένας λαός ύψωσε το ανάστημά του και είπε το μεγάλο «ΟΧΙ», υπερασπιζόμενος την ελευθερία, την αξιοπρέπεια και την πατρίδα του.Γύρω μου, οι γονείς και οι συνάδελφοι χαμογελούσαν, συγκινημένοι από την αρτιότητα και την αλήθεια της παρουσίασης, δικαιώνοντας την προσπάθεια των παιδιών.                                          Κι εγώ εκεί, ανάμεσα στους θεατές, παρακολουθούσα με την καρδιά μου γεμάτη συναισθήματα. Αναγνώριζα στα παιδιά, εκείνα που είχα κοντά μου πριν από λίγο καιρό, και τώρα τα έβλεπα να στέκονται μπροστά στο κοινό, να παρουσιάζουν, να προσπαθούν, να δημιουργούν και να προχωρούν. Ένιωθα περηφάνια για εκείνα, χαρά για την πρόοδό τους και βαθιά ικανοποίηση που είχα κι εγώ το δικό μου μικρό μερίδιο στη διαδρομή τους.
Κι όμως… πίσω από το χαμόγελο και την περηφάνια, υπήρχε και μια γλυκιά μελαγχολία. Για πρώτη φορά δεν ήμουν εγώ εκείνη που θα στεκόταν μέσα στην τάξη, που θα καθοδηγούσε, θα ενθάρρυνε, θα συμβούλευε, θα αγκάλιαζε με το βλέμμα της κάθε παιδική προσπάθεια. Δεν ήμουν εκείνη που θα ζούσε από κοντά τις αγωνίες της προετοιμασίας και τη χαρά της ολοκλήρωσης μιας σχολικής γιορτής. Αυτή τη φορά ήμουν θεατής. Και αυτή η μικρή, φαινομενικά απλή αλλαγή ρόλου μού αποκάλυψε πόσο βαθιά ριζωμένο μέσα μου είναι το σχολείο.

Πόσο μου έλειψαν οι παιδικές φωνές!Πόσο μου έλειψε η ζωντάνια της τάξης, η καθημερινή επαφή με τους μαθητές και τις μαθήτριές μου, εκείνες οι μικρές στιγμές που τότε ίσως έμοιαζαν αυτονόητες, αλλά σήμερα τις ανακαλώ με τόση νοσταλγία! Ένα βλέμμα γεμάτο απορία, ένα χαμόγελο, μια αυθόρμητη ερώτηση, μια αγκαλιά, μια μικρή επιτυχία που γινόταν μεγάλη χαρά… Σήμερα κατάλαβα ακόμη πιο βαθιά πως από την τάξη μπορεί να αποχωρείς, αλλά από την καρδιά σου δεν μπορείς ποτέ να αποχωριστείς τα παιδιά, τις αναμνήσεις και την αγάπη για το λειτούργημα που υπηρέτησες.

 

Θερμά συγχαρητήρια στους μαθητές και τις μαθήτριες της Δ΄ τάξης για την όμορφη παρουσίαση του χρονικού της 28ης Οκτωβρίου! Με την προσπάθεια, τη σοβαρότητα και την υπέροχη παρουσία τους τίμησαν την ιστορία μας και μας χάρισαν στιγμές συγκίνησης και περηφάνιας.